• نسبت‌ها و اندازه‌ های استاندارد بینی

    نسبت‌ها و اندازه‌ های استاندارد بینی

    نسبتها و اندازه های استاندارد بینی
    پیش از تصمیم ‌گیری و برنامه ‌ریزی برای هرگونه جراحی، باید جراح اهداف درمان را مشخص کند. برای جراحی زیبایی بینی نسبت‌ها و اندازه ‌هایی بر اساس مشخصه ‌های صورت، فک و جمجمه وجود دارد که به آن نسبت‌های طلایی گفته می‌شود. اگر چه چندین روش اندازه‌گیری به عنوان راهنما در حین برنامه‌ ریزی جراحی استفاده می‌شود، اما ممکن است این اندازه‌ ها برای همه افراد مناسب نباشند. علت این است که هر فرد ویژگی‌های فیزیکی خاص خود را دارد مانند اندازه استخوان‌ها، بافت زیر پوستی و حجم و ضخامت پوست، و همچنین مشخصه ‌های قومی و نژادی. به همین علت امکان ندارد جراح بتواند تنها بر اساس پارامترهای از قبل تعیین شده، شکل مناسبی برای بینی بیمار ایجاد نماید.
    بنابراین برنامه ‌ریزی جراحی برای رینوپلاستی، بر اساس ترکیبی از پارامترهای استاندارد ( که در اینجا به آنها پرداخت می‌شود) و مشخصه ‌های فردی هر بیمار با تمام محدودیت‌ها و نقاط قوت باید صورت بگیرد. بینی ایده آل برای هر فرد لزوماً نباید نسبت‌های ایده آل داشته باشد چرا که طبیعی بودن و هارمونی بین اجزای مختلف صورت اهمیت بسیار زیادی دارد. ممکن است بینی علی‌رغم زیبایی کامل و بی نقص، با بقیه اجزای صورت متناسب نبوده و از زیبایی چهره بکاهد.

    نسبت‌ها و اندازه‌ های استاندارد بینی


    یک خط فرضی به صورت عمودی از بالای صورت کشیده شده و سطح پشتی بینی (dorsum) را به دو بخش تقسیم می‌کند به ‌صورتی ‌که دقیقاً از نوک بینی عبور کرده و صورت را به دو بخش مساوی تقسیم می‌نماید. تقارن کاملی بین دو بخش صورت و بینی وجود ندارد. همیشه تفاوت‌های جزیی بین دو نیمه صورت وجود دارد که اغلب خود افراد متوجه آن نمی‌شوند. این ویژگی خللی در زیبایی چهره ایجاد نمی‌کند.
    این خط فرضی برای اندازه ‌گیری انحراف و کجی بینی و همچنین تقارن آن استفاده می‌شود.

    سپس جراح پهنای قاعده مثلثی شکل و پره های بینی را آنالیز می‌کند. اگر فاصله بین دو خط (شکل بالا) بیشتر از ۸۰% پهنای قاعده بینی ( جایی که سوراخ‌های بینی دیده می‌شود) باشد ، باید قاعده استخوانی به وسیله استئوتومی باریک شود. بیشتر موارد کوچک کردن پشت بینی، مستلزم کاهش پهنای قاعده استخوانی بینی است.

    پهنای قاعده بینی باید تقریباً برابر با فاصلة بین دو گوشه چشم (اینترکانتال) و برابر با پهنای خود چشمها (یک چشم) باشد.
    این مقدار به عنوان راهنما در درمان جراحی پره های بینی استفاده می‌شود اما یک قانون مطلق نیست. ویژگی‌های نژادی و فردی همیشه باید در جراحی بینی در نظر گرفته شود و گاهی اوقات برای برخی افراد اندازه بزرگ‌تر از مقدار ایده ‌آل مناسب‌تر است.

    پشت بینی باید با دو منحنی اندکی واگرا که از نقطه ابتدای ابروها به برجستگی نوک بینی کشیده می‌شود، ارزیابی گردد (شکل بالا).
    تغییرات پشت بینی (پهن بودن، باریک بودن، انحراف‌ها و قوزها) و نوک بینی (گرد و توپی شکل بودن، عدم تقارن) می‌تواند در ترسیم این خط تداخل ایجاد کند.

    نسبت قاعده پره و ستونک بینی در حالت نرمال (فاصله بین نقاط AB و BC ) باید بین یک تا دو میلی‌متر باشد.

    در بررسی قاعده بینی، باید مثلث متساوی الاضلاع دیده شود. نسبت ناحیه سوراخ بینی به نوک بینی باید دو به یک باشد و سوراخ‌های بینی باید اشکی شکل باشند به صورتی که محور طولی آنها از قاعده به نوک بینی کمی به سمت خط میانی انحراف دارد.

    موقعیت زاویه ریشه بینی یا نازوفرونتال (زاویه بینی – پیشانی) ابتدا در زاویه نیم‌رخ صورت ارزیابی می‌شود. عمیق‌ترین ناحیه بینی باید بین خط مژه بالایی و چین پلک بالایی (در حالتی که چشم‌ها مقابل را نگاه می‌کنند) باشد.

    در صورتی که عمیق‌ترین ناحیه پایین‌تر از موقعیت گفته شده قرار داشته باشد، نشان دهنده کوتاهی بینی و برجستگی زیاد نوک بینی می‌باشد. اندازه‌ گیری گفته شده در هر درمانی که با نیم‌رخ بینی مرتبط است، کلیدی می‌باشد.

    طول نرمال بینی به صورتی است که نسبت برجستگی (بیرون‌ زدگی) نوک بینی ( فاصله نوک بینی از صفحه صورت) باید تقریباً برابر با ۱:۰٫۶۷ باشد ( شکل بالا).

    هنگام تعیین چرخش نوک بینی و بیرون ‌زدگی آن نیز طول بینی باید در نظر گرفته شود. طول ایده ‌آل بینی (RT) باید برابر با فاصله لب‌ها تا چانه (SM) باشد.

    جراح برای تعیین برجستگی یا بیرون ‌زدگی نوک بینی وضعیت پشت بینی را ارزیابی می‌کند. در زنان این خط باید حدود یک تا دو میلی‌متر عقب بوده و موازی با خطی که زاویه بینی-پیشانی را به نوک بینی متصل می‌کند، باشد. در مردان این خط باید کمی جلوتر باشد. در برخی موارد این قانون صدق می‌کند. این امر بستگی به قد، شخصیت، سن و ترجیح شخصی بیمار دارد.

    سپس جراح درجه چرخش نوک بینی را مشخص می‌کند. زاویه لب – بینی با کمک خط صافی که از جلوترین نقطه تا عقب‌ترین نقطه سوراخ‌ بینی کشیده می‌شود ( در نیم‌رخ) تعیین می‌گردد. معمولاً زاویه ۹۵ تا ۱۰۰ درجه در زنان و ۹۰ تا ۹۵ درجه در مردان ترجیح داده می‌شود.

     

    این مطلب را به دوستان خود معرفی کنید
    ارسال نظر برای این مطلب →

ارسال نظر

Cancel reply
این مطلب را به دوستان خود معرفی کنید